Ons zelfgenezend vermogen

Ik ben gevallen. Ik ging op mijn plaat, op zijn Rotterdamsch gezegd…Ik gleed weg van het stoepje naar de keukendeur. Die openstond. Met als resultaat dat ik met mijn jukbeen op de deurpost knalde, en met mijn neus op het ijzeren randje van de hordeur eindigde.

Zo fijn.

Blauw oog en een snee in mijn neus. En het is niet dat ik een lief klein neusje heb.

Dus ik was in paniek. Dat! Komt! Nooit! Meer! Goed!

Dacht ik. (Wist ik zeker.) (Dikke tranen, lange uithalen.)

Domme ik. Want het komt natuurlijk wel goed! Sterker nog, niets is minder verrassend dan dat wanneer je een snee in je neus hebt, deze gewoon weer netjes dichtgroeit. Niemand kijkt daarvan op. Toch?

Ons zelfgenezend vermogen regelt dat gewoon. Sneetje in neus, sneetje groeit vanzelf weer dicht. Maakt niet uit hoe groot het oppervlak is.

Maar waarom zijn we dan zo bang, wanneer we plots, aan de binnenkant van ons lichaam niet in orde zijn? Ik heb het ook hoor. Ik heb best vaak momenten dat ik nog steeds niet geloof dat ik helemaal voor de volle 100% kan herstellen van mijn (‘niet te genezen’) auto immuunziekte.

In november, op mijn dieptepunt van mijn vijf-jarig bestaan als PoTs-patient hadden we bijna een rolstoel besteld. Terwijl Stella Steunkous, zoals ik ondertussen liefkozend door mijn buurman genoemd wordt, vandaag voor het eerst sinds maanden zonder steunkousen een rondje van vier kilometer met de hond liep.

Als ik soms terugkijk, en terugdenk aan hoe ellendig ik mij voelde, geloof ik het bijna zelf niet. Hoe kan dit?

Ik heb de afgelopen maanden niets anders gedaan dan mijn zelfgenezend vermogen aan te spreken. Door te ontgiften, door te ademen, door lichttherapie te volgen, mijn voeding aan te passen en supplementen te slikken.

Henk Fransen is arts en deed 25 jaar research naar de zin en onzin van alternatieve behandelingen van kanker. Hij werkte als arts in het stervenstehuis van Moeder Teresa in Calcutta en in ziekenhuizen in Afrika. In Nederland specialiseerde hij zich in zelfgenezend vermogen.

‘Als arts ben ik niet zozeer verbaasd dat mensen ziek worden, ik ben veeleer verbaasd dat mensen zoveel belastingen kunnen incasseren voordat ze ziek worden.’

Wat mij betreft is deze lezing van Henk Franssen (in twee delen) een ‘must-see’.

Het eerste wat ik deed nadat ik hem gezien had, was een smoothie maken van peer en boerenkool voor mijzelf en mijn twee mannen. En ze dronken hem allebei zonder pruttelen op. Ze moeten gevoeld hebben hoe serieus ik het meende. Met m’n blauwe oog en mijn snee in mijn neus.

Unknown.png👊🏻

2 antwoorden
  1. Heidy
    Heidy zegt:

    Goede morgen Renee,
    Zeer herkenbaar !
    Ik hoop vandaag ook op een nieuwe start. Ga vanmiddag voor de eertse keer naar dr visser. Hoop dat ik eindelijk een diagnose ga krijgen. Een startpunt om mijn situatie aan te pakken. Alhoewel wat de uitkomst ook zal zijn ik weet dat ik een hoop zelf kan en moet gaan doen. Het gaat niet vanzelf.

    Hoop dat ik veel aan jou en je blog ga hebben.

    Fijne dag.

    Beantwoorden
    • Renée Loveslife
      Renée Loveslife zegt:

      You go girl! Succes vandaag! Een diagnose is belangrijk, om vervolgens via de wondere wereld van je zelfgenezend vermogen het verschil te maken. Wanneer je jezelf steeds de vraag blijft stellen ‘waarom heb ik dit’ (in plaats van symptomen te bestrijden) maak je de kans op herstel zoveel groter. De draagkracht van je lijf vergroten en tegelijkertijd de draaglast (toxines, slechte voeding, stress) verkleinen. En je bent onderweg. : )

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.