Morgen begin ik. Echt.

Oef. Wat is het soms moeilijk om echt goed voor jezelf te zorgen. Mijn start was vliegend. Het ging super goed. Rücksichtslos elimineerde ik suiker, gluten en lactose uit mijn dieet. En potverdorie wat had ik resultaat!

Mijn laatste blog ging over hoe ik van een stoepje afgleed en keihard op mijn plaat ging. Begin februari had ik nog vaak wankele benen, dus ja, dan ga je weleens op je lieflijke plaat. Maar de weken daarna ging het ineens heel veel beter. Ik ging zelfs weer hardlopen! Hallelujah! Ik kan weer autorijden!

Alleen…ik ging niet alleen weer hardlopen en autorijden…ik ging ook sjoemelen.

Ik sjoemelde met een plakje kaas. Met een stukje overheerlijk bananenbrood van de koffiehoek op mijn werk (tjokvol suiker), ik sjoemelde NOGAL met af en toe weer een wijntje. Een koffietje. Een tosti. Dat hele kleine koekje bij de thee ect.  En zo drink ik de laatste twee weken bijna elke avond wijn, ga ik dagelijks door de knieën voor één (eentje maar) kopje koffie en bestel ik toch een frietje bij mijn salade…Als een kruimeldief werk ik dagelijks een kleine dosis belastend materiaal voor mijn kwetsbare lijf naar binnen en beloof mijzelf telkens weer dat ik morgen écht weer ga beginnen.

De eerste dagen ging het prima. Ik had al de theorie bedacht dat ik wellicht ondertussen beter tegen gluten en suiker kon. Ik had tenslotte toch zes maanden heel goed gegeten. Maar niks blijkt minder waar. De laatste dagen ben ik duizelig, misselijk, heb ik het Spaans benauwd en ben ik moe. Ik klap weer tegen deurposten op, vraag om de drie minuten aan Roef of hij rustig wil zijn en laat weer van alles uit mijn handen kletteren.

Morgen begin ik. Echt. Ik zeg het al een week. Zaterdag dronk ik mijn aller, allerlaatste glaasje wijn. Om er vervolgens maandag toch weer ééntje (twee) te bestellen. Omdat het zo gezellig was.

En dus voel ik mij stom! Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan. Maar dat gaan we mooi niet doen. Want: elk moment is een nieuw moment! Nieuwe ronde, nieuwe kansen! En het is nu eenmaal helemaal niet makkelijk om het altijd maar goed te doen. Zeker niet als je je ineens best wel weer heel goed voelt. Tuurlijk, er was nog genoeg wat ik nog niet kon, maar ik draaide mooi maar weer mee.

Dus sla ik mezelf niet in elkaar, maar zet ik mezelf weer in elkaar. En dit blog helpt mij daarbij. Het daagt me uit, houdt me bij de les.

Ik weet dat schrijven me helpt. Het hielp me om over mijn eerste schrik heen te komen. Het stimuleerde me om te blijven zoeken naar oplossingen en ik vond het fijn om een podium te hebben om mijn kennis te delen. Nu weet ik ook dat ik schrijf om ‘binnen de lijnen’ te blijven.

De dag is bijna voorbij. Mijn vader werd 66 vandaag. Ik at geen taart. Ik dronk geen wijn en at als toetje aardbeien met slagroom van rijstmelk. Ik ben weer begonnen. Recht zo die gaat.

 

14 antwoorden
  1. Irene
    Irene zegt:

    You go girl! Heel herkenbaar! Vooral dat stukje, maar het gaat nu goed dus ik kan best een beetje nemen….!
    Maar je kan het topper! Je bent een motivatie voor anderen.
    liefs

    Beantwoorden
  2. jeannette
    jeannette zegt:

    Ik weet er alles van lief nichtje.
    Jouw lieve mams heeft mij ook wat uitgelegd en dus ben ik ook goed bezig. Maar soms is het toch moeilijk. Ik had gisteren een cake gemaakt van amandelmeel vond ik toch niet zo morgen ga ik zelf wraps maken van speltmeel dus ben benieuwd. Succes………

    Beantwoorden
    • Renée Loveslife
      Renée Loveslife zegt:

      Goed bezig tante! Ik vind amandelmeel ook lastig, ik pak toch steeds vaker boekweit ipv amandelmeel. Net ook weer pannekoekjes van boekweitmeel gebakken. Superlekker, met banaan en beetje maplesyrup : ) Ik zal binnenkort een recept plaatsen om gezonde brownies te maken XX

      Beantwoorden
  3. Mariska
    Mariska zegt:

    Lieverd, het gaat er niet om hoe vaak je valt, maar hoe vaak je opstaat. En ja, cliche, enorm zelfs, maar ook heel erg waar! Succes! Jij kan dit!

    Beantwoorden
  4. Laura
    Laura zegt:

    Lieve Renee, wat ontzettend herkenbaar! Sinds mn cursus orthom voedingsleer alleen maar paleo gegeten. Ik voelde me super woman!! Maar gek genoeg denk je soms ineens dat je het verdient om toch een btje te smokkelen. Dat is niet erg maar daar blijft t dan idd niet bij. Heel mooi dat je schrijft dat je dan niet boos wordt op jezelf (mn oma zei altijd ‘dan heb je dubbel werk’) maar de boel weer kunt oppakken, elke keer weer. En laten we elkaar vooral blijven inspireren. Want dat helpt!!
    Liefs, Laura

    Beantwoorden
    • Renée Loveslife
      Renée Loveslife zegt:

      Lieve Laura, dank voor je reactie : ) Wat een lieve oma! Together we stand he, het maakt het toch allemaal wat makkelijker. Ondertussen ga ik weer helemaal goed, back on track. Fijn he Paleo, je mond viel open toch tijdens de opleiding? Bij mij iig wel! Ik laat sinds de opleiding anti-nutrienten staan en eet geen varken en koe, tenminste, als ik niet smokkel ; ) lfs!

      Beantwoorden

Trackbacks & Pingbacks

  1. […] Omdat ik gek werd van mezelf. Ondanks dat ik mijn ‘morgen-begin-ik echt-mantra’ doorbroken had door gewoon daadwerkelijk de draad weer eens goed op te pakken (geen gluten, suiker, […]

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.